Mahal kita, pero bahala ka sa buhay mo

Naranasan mo na bang magmahal? ‘Yung magmahal lang. ‘Yung masaya ka na na nagmamahal ka. Ako kasi, oo syempre. Lahat naman yata ng tao, sa isang punto ng buhay nila, eh nagmahal din sila. Oo. Kahit ‘yung mga, “I HATE BOYS” na ‘yan o ‘yung mga, “LAHAT NG BABAE, USER!” na ‘yan, nagmahal ‘yan dati. Kaya nga ganyan sila ngayon eh, kasi nga, nagmahal sila dati.

Isang maulan na gabi nun. Pauwi na galing school, nang magtext ‘yung crush ko. At hindi siya GM. Text talaga dahil naroon ‘yung pangalan ko.

“Jam, nasa’n ka?”

Ako nga pala si Jam. Jamie Marie Dalena. Isang lalakeng nagkatawang babae. ‘Yun na ang pinakamagandang description ko sa sarili ko. Arts student sa isa sa mga pinakamatatandang paaralan sa buong mundo.. o Asya? Basta. May ganun ‘yung kolehiyo namin.

Nagreply ako agad sa kanya. Syempre nagtataka ako, bakit siya nagtext sa’kin, ‘di ba? Di naman siya madalas magtext sa’kin eh.

“Nasa LRT, bakit?”

“Anong station? :)”

“Santolan na.”

“Uy, hintayin mo naman ako, oh? Araneta pa lang ako.”

“Ah, sige. :)”

“YEY! Ingat ka dyan! :)”

Kaya kahit na maghihintay ako, eh nakangiti lang ako. Mukhang tanga sa loob ng tren. Kung hindi pa pumito si manong guard, malamang dun lang ako sa loob, nakaupo. Kinikilig pa kasi ako eh. Bakit kaya nagtanong si Dana?

Naisip kong maghintay sa mismong train dock. Wala lang. Baka mas sweet tignan? Nag-iisip na rin ako ng mga sasabihin sa utak ko. Tipong..

Dana: Yey! Hinintay mo ako!

Ako: Mahal kasi kita kaya hinintay kita!

Dana: Iloveyoutoo Jam!

Ako: Ha?

“Jam! Jam! Okay ka lang?”

“H-ha? May sinasabi ka?”

“Nakatulala ka eh. Nakangiti pa. Buti nakita kita. HAHAHAHA. Anong iniisip mo? Ako, no?”

“Ikaw. Ikaw! Kung ano-ano ‘yang sinasabi mo!”

“Tara na?”

“Bakit ka pala nagpahintay?”

“Wala lang.”

Hindi ko alam kung dapat akong matuwa d’yan sa “wala lang” na ‘yan. Iba iba kasi ang maaaring karugtong nun eh. O minsan, wala na. ‘Yun ‘yung mas mahirap. Pag walang kasunod ‘yung mga salitang “wala lang” kasi, ibig sabihin nun, wala talaga. Kahit pagbali-baligtarin mo ‘yung mundo, eh wala talaga.

Kahit na araw-araw ay sa jeep ako sumasakay, sa araw na ‘yun, sumakay kami sa FX, at nilibre ko pa siya. Hay. Tag-tipid pa naman ako ngayon. May balak kasi akong bilhing sapatos eh. Pero wala na ‘yang kunek sa buong kwento ko. Habang nakasakay sa FX, napag-usapan namin ‘yung mga plates na dapat pa naming ipasa sa prof, na kung may quiz ba, o kung ano pa.

“Ay, may homework pala tayo sa VD (visual design)!”, sabi ni Dana.

“Plate na naman? Iba pa dun sa ginagawa natin kanina?”

“Hindi, tatapusin lang ‘yun.”

“Ah, akala ko bago. Hahahaha! Kaya ‘yan.”

“Oo nga eh. Sige, bababa na din ako eh.”

“Gusto mo, ihatid na kita sa inyo?”

Pero hindi ko talaga alam bakit ko naisipang ihatid siya. Siguro kasi, ayoko pang magkalayo kami? Siguro kasi gusto ko pang makita siya? Ang mata niya, buhok niya, cute niyang ilong, ang ngiti niyang nakakatunaw pag tinitigan mo nang mabuti, yung pagtawa niya na kahit walang nakakatawa, mapapatawa ka na lang din? Siguro kasi gusto ko pang maamoy yung hindi-ko-alam-kung-pabango-niya-pero-ang-bango-talaga? Siguro kasi gusto ko pa siyang makasama at nagbabakasakali akong sa araw na ito, maipagtapat ko na sa kanya na kahit pareho kaming babae, eh mahal ko siya at sana, sana lang talaga, ay may kahit konting nararamdaman siya para sa’kin. Kahit hindi pa mahal. Mapapamahal din siguro siya pagdating ng araw, ‘di ba?

Tumingin lang siya sa’kin. Pumara. Hindi man lang ako sinagot kung pwede ko siya ihatid o hindi. Kaya, nagkusa na ako. Bumaba na ako ng FX at sinundan siya.

“Dana! Dana! Teka!”

“Jam! Bakit ka bumaba? Di ka naman taga-rito, ‘di ba?”

“Malapit naman kami eh. Ikaw lang iniisip ko.”

“Taga-rito ako, kilala ko na ‘tong lugar na ‘to.”

“Ah basta. Ihahatid pa rin kita. Hindi mo naman kailangang sabihin na tayo eh. O kung ano pa. Tropa lang, ganun.”

“Kung kunwari, tayo ba, aaraw-arawin mo ‘to?”

“Kahit hindi naman tayo eh. Gusto ko lang masiguro na okay ka.”

“Totoo?”

“Oo nga. Mahal kasi kita.”

Tumahimik siya bigla. Kahit ako natahimik sa sinabi ko eh. Napatigil kami sa paglalakad at nakatingin lang siya sa ‘kin. ‘Yung nakakabutas na tingin. ‘Yung kung laser lang yung mata niya, sunog na ang isang parte ng katawan ko, kung ano man ‘yung tinitignan niya. Eh kung p’wede ko rin lang tignan ang sarili ko, tinignan ko na rin eh. ANG AWKWARD KAYA NG SINABI KO! Bigla kong hiniling na sana December 21, 2012 na. Sana bumuka ang lupa. Sana gaya nung sa Ice Age 4: Continental Drift na biglang nahati yung lupa sa dalawa at malunod ako sa dagat ng kumukulong lava. Kahit ano na, basta mawala ako sa harapan niya. Nahiya ako bigla. Bakit ko kailangang sabihin ‘yun? Anong meron?

“T-totoo?”

“Oo nga.”

Tumabi kami at umupo sa sidewalk. Medyo madilim at wala masyadong dumadaang sasakyan o trike dun sa parteng inupuan namin. Tahimik pa din siya. Nakatingin lang sa cellphone niya. Ako naman, nakatingin lang sa mga bituin. Ang ganda ng mga bituin. Parang si Dana. Maganda. Kumikinang lang sa malayo. Tapos ngayon, katabi ko na siya. Nasabihan ko na siya ng tunay kong nararamdaman. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa sa ginawa ko o ano. Basta, masaya ako na kasama ko siya. Kahit tahimik lang kami pareho, basta kasama ko siya.

Para di naman sobrang boring, nagsalita din ako. May naisip ako bigla nung naalala ko ang mga bituin.

“Sabi ni Mama, kung nagmamahal ka daw, tumingin ka sa mga bituin. Nabasa raw niya ‘yun sa libro. Di na raw niya alam kung ano. Di na rin daw niya maalala kung bakit ka titingin sa bituin, basta tumingin ka sa bituin. Sabi pa niya, minsan mas magandang nalilimutan mo ang ilang dahilan na binigay na, para may opportunity ka para bigyan ng dahilan ang isang bagay. Hindi na importante kung naisip na ng iba, basta, may maidahilan ka. ‘Yun ‘yung sabi niya. Kaya tingin ko, kaya dapat tumitingin ka sa mga bituin pag nagmamahal ka, kasi maganda silang tignan. Lumiliwanag din, gaya ng araw, pero hindi siya masakit sa mata. Lumiliwanag din gaya ng buwan, pero hindi kasing laki nito. Maliliit na makikinang na diyamante sa langit. Ganda diba? Parang mas naiinlove ka sa mahal mo kahit na wala silang kuneksyon sa mga bituin.” Nginitian ko lang siya, at nagpatuloy sa mahaba kong speech. Ayoko lang ng dead air kaya ko ‘to ginagawa. “Siguro, kaya ko ‘to nasasabi ngayon, kasi nagmamahal ako. Nagmahal at nagmamahal pa rin. At siguro, pagkatapos ng araw na ‘to, magmamahal pa rin ako. Araw-araw akong magmamahal sa isang taong hindi ko alam kung okay lang na minamahal ko, o baka ayaw niya. Kung ayaw man niya, eh wala siyang magagawa. Trip ko ‘to. Basta, mahal ko siya, tapos. Di naman niya kailangang mahalin din ako eh.”

“Ano yun!? One-sided love?”

“Oo. Maganda ‘yun. Para sa ‘kin. Kasi nararamdaman mo ‘yung saya ng pagmamahal at kasama nun, ‘yung sakit ng pagmamahal. Parang buy one, take one.”

“Binibigyan mo lang ng dahilan, eh.”

“Hindi rin. Alam ko namang bibihira ang mga babaeng pumapatol sa kapwa babae. Naiintindihan ko ‘yun. Hindi naman kasi normal. Syempre, paano mo maipagmamalaki sa lahat kung ang “boyfriend” mo ay babae din.”

“Kung ikaw ang “boyfriend” ko, ipagmamalaki kita.”

“Kung ikaw ang “girlfriend” ko, magiging prinsesa ka.”

“Eh kung tanggalin na lang natin ‘yung “kung” at tuluyan na natin, ‘yan?”

“Totoo? Okay lang sa’yo?”

“Oo nga. Sabi mo nga, hindi naman kita kailangang mahalin din eh. Pero matututunan ko ‘yan.”

“Totoo nga?”

“Oo nga!”

‘Yun ‘yung pinakamaganda at pinakamasayang araw sa buong buhay ko. ‘Yung gabing ‘yun. ‘Yun at ang mga sumunod pang araw. Hinihintay ko siya sa Santolan pag umaga at sabay kaming uuwi pag gabi. Sabay kaming kakain ng lunch, kaming dalawa lang. Sabay naming ginagawa ‘yung mga plate namin. Kalat sa loob ng classroom yung pagiging “kami” namin. Paanong hindi, eh naka-in a relationship kami sa facebook. Hindi ko inaasahan yun. Siya kasi nag-invite sa ‘kin eh. Nagulat lang din ako nun. Sino ba ako para tanggihan ‘yun, ‘di ba? ‘Yun ‘yung mga pinakamasasayang araw sa buhay ko. Pagka-uwi, magkatext pa kaming dalawa o magkachat sa facebook o skype. Hindi man siya naglalagay ng “I love you” sa ‘kin, okay lang, masaya na ako sa mga… “Goodnight! Sweetdreams Baby. Thankyou! :*” niya o ‘di kaya ‘yung, “Goodmorning, wake up na. :*” Kasi dun pa lang, ramdam ko na kahit hindi niya pa sigurado na mahal niya ako, eh may concern siya para sa ‘kin. Mga ilang buwan ding ganun lang kami. Sweet kung sweet. Hindi kami kailanman nag-away, pinagbibigyan ko siya sa mga gusto niya. Gusto ko kasi siyang makitang masaya eh. Kapag napag-uusapan namin ‘yung mga ex niya na hindi man lang siya pinahalagahan, hindi ko ginagawang issue ‘yun. Bakit pa kailangang pag-usapan ‘yung ex niya, ganun. Nakikinig lang ako sa kanya. Hindi nga din ako nagbibigay ng reaksyon sa kanya eh. Talagang nakikinig lang ako. Masaya na ako na hindi ko siya sinasaktan o binabalewala.

Masaya kami. Masayang-masaya. Hanggang sa isang araw.. ayan tayo sa “hanggang sa isang araw” eh. Bakit kailangang magkaruon ng mga ganyan ganyan? Hindi ba pwedeng masaya kami, tapos? Kailangan talaga, may hangganan?

“Jam, may kailangan akong sabihin sa ‘yo.”

“Ano ‘yun, B?”

“Naalala mo pa yung irreg nating kaklase sa DWS? (Design Workshop)”

“Sino dun?”

“‘Yung laging naka-hoodie.”

“‘Yung lalake?”

“Oo. ‘Yung lalake.”

“Anong meron sa kanya?”

“Wala lang.”

Ayan tayo sa “wala lang” eh. Alam kong nasabi ko na ‘to, pero kinakatakutan ko talaga ‘yang “wala lang” na ‘yan eh. Hindi ko kasi nga alam kung ano ang susunod. At sa tono nito, mukhang ‘di ko magugustuhan ang susunod. Mukhang tipong tatalon muna ako mula sa building bago ko pakinggan ‘yung susunod dun.

Hindi siya makatingin. Hindi ko alam bakit. O baka alam ko kung bakit, ayoko lang aminin. Ayokong aminin kasi ayokong magkatotoo. Ayokong aminin sa sarili ko kasi baka hindi ‘yun. Baka may iba pa. Baka naman ang sasabihin niya ay, may cancer pala yung lalakeng yun. O kaya naman, best friend ng mommy niya nung high school ‘yung mommy nung lalake. Pwede ring, butas pala ‘yung uniform niya kaya laging naka-hoodie.

Nagsalita ulit siya.

“Ano kasi. Medyo nagkakatext kasi kami. Tapos ano. Sabi niya sa ‘kin, ano daw. Uhh. Paano ko ba sasabihin ‘to? Ano daw kasi…. aaahh…”

“May gusto siya sa ‘yo, tama?”

“Uhh.. parang… uhh… ganun na nga.”

“Gusto mo din siya, tama?”

“Uhh..”

“Don’t explain. Alam ko namang aabot sa ganito. Pero salamat at binigyan mo ako ng pagkakataong pasayahin ka at siyempre, pasayahin ang sarili ko. Dahil masaya ako pag napapasaya kita. Wag ka mag-alala, okay lang talaga Dana.”

“S-sigurado ka?”

Hindi ko siya magawang sagutin. Gago ka ba? Mahal nga kita eh, tapos tinatanong mo kung okay lang sa ‘kin na iwan mo ako para sa lalake? TINGIN MO OKAY LANG ‘YUN? Gaguhan lang? Pero siyempre, di ko sinabi ‘yun. Wala akong nasabi. Wala akong maisip sabihin. Tinignan ko ‘yung mga bituin sa langit nung gabing ‘yun. Ewan ko, pero mukha silang malungkot. Di tulad nung gabing naging kami ni Dana, ang saya saya nila sa taas, nagniningning lang.

“Sabi ni Mama, tumingin ka daw sa mga bituin pag nagmahal ka. Nasabi ko na ‘to, ‘di ba? Pag tumitingin ako sa kanila, pakiramdam ko, nagniningning sila para sa’ting dalawa. Parang ginawa sila ni Lord para maging sweet ang mga gabi nating dalawa. Pero ngayon, parang ang lungkot nilang lahat. O dahil tingin ko, malungkot ang lahat. Pati ‘yung damo dito sa sidewalk, mukhang malungkot. Kahit ‘yung pusa sa kabilang sidewalk, mukhang malungkot. Lahat sila, malungkot kasi malungkot din ako ngayon. Wala na kasi ang dahilan ko para maging masaya eh. Wala na siya sa tabi ko. Pero, pampalubag-loob na lang sana ‘to, sana maging masaya ka sa kanya. Sana pasayahin ka niya. Dahil para sa ‘kin, hindi pwedeng on-off ang isang relasyon. Yung magbe-break tapos, magiging sila ulit. Parang gaguhan lang kasi eh. Kaya sana pasayahin ka niya, dahil kahit na mahal pa rin kita, hindi na kita kayang pasayahin sa mga susunod na araw o buwan o taon. Mahal kita, pero bahala ka na sa buhay mo, Dana. Buhay ko ang buhay ko, buhay mo ang buhay mo. Wala nang pakelamanan. Basta dapat, lagi kang masaya.”

Tumayo ako sa kinauupuan ko. Sana mag-ingat siya pauwi. Iniwan ko siya eh. Iniwan ko siya dun sa lagi naming tambayan. Lugar kung saan kami nagtago ng mga memorabilia ng pagsasama namin tulad ng resibo sa Jollibee, o sa McDo o sa sinehan o sa kung saan. Pati nga ata resibo ng binili namin sa National Bookstore, meron dun eh. Binaon lang namin sa ilalim ng lupa ng may-ari nung bahay. Ni hindi namin kilala kung sino. Basta lang.

Sinubukan ko mamuhay araw-araw na ganun. Hindi na kasama si Dana. Hindi siya kinakausap. Hindi siya niyayakap-yakap. Ang masaklap pa, makikita ko sila nung irreg naming kaklase sa DWS sa mga pav sa tapat ng Beato, nagyayakapan. Makikita ko sila na may thread of comments sa facebook na wala, nag-aasaran at naglalaitan, parang kami lang dati, pero ang pinagkaiba, may “I love you” ‘yung sa kanila. Partida, wala pang isang linggo ‘yun, ha? Kami naka-dalawa o tatlong buwan na ata, kahit “I”, wala pa.

Pero pinagt’yagaan ko ‘yun. Araw-araw, ganun lang. Binuhos ko sa plates ang oras ko para di ko siya maisip masyado. Kaso, siya naman ang inspirasyon ko sa mga plate ko, kaya wala rin. Pero pinagt’yagaan ko yun. At sa loob ng ilan pang buwan, nakayanan ko naman.

Isang maulan na gabi nun. Pauwi na galing school, nang magtext ‘yung mahal ko. At hindi siya GM. Text talaga dahil andun yung pangalan ko.

“Jam. :(“

Sasagutin ko ba? Kunwari wala na akong load. Sinabi ko naman sa ‘yo eh. Mahal kita, pero bahala ka na sa buhay mo, Dana.

Advertisements

5 thoughts on “Mahal kita, pero bahala ka sa buhay mo

  1. Nagustuhan ko ito, Red, pero muli’y iminumungkahi kong irebisa ito sang-ayon sa ating “Checklist.” Halimbawa’y huwag kalilimutan ang paglalagay ng kudlit sa ‘yung o ‘yun, o sa p’wede. May sensibilidad ka sa pagkukuwento; kailangan na lang ng disiplina sa pagpu-proofread ng isinulat. Ayusin ito nang mabuti at saka muling ipasa sa akin.

  2. May ilan pa ring suliranin sa baybay rito, pero pinahahalagahan ko ang pagsisikap na makapagkuwento tungkol sa isang paksang hindi pa gaanong nalilinang sa atin. Binibigyan kita ng isang markang pagtaas para rito, Red. Pagbati!

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s